Als de tijd vliegt, vlieg mee

Een van de dingen die je tegenkomt op mijn kamer is een Loesje scheurkalender. De voorkant van dit jaar is 'Als de tijd vliegt, vlieg mee'. Nou de tijd vliegt inderdaad. Zo zit je in groep acht, zo in de derde klas, en zo ben je al weer bijna klaar. Het lijkt nog maar net geleden dat ik als 'derde-klassertje' op het Fedde-Schurerplein kwam, en nu zit ik alweer tegen de examenklas aan! Wie had dat gedacht, ik als vijfde-klasser(-Tje, nog steeds)!
Misschien ken je dat wel. Als kind heb je van die mensen waar je naar op kijkt. 'Zo wil ik ook worden.' Voor mij waren dat tieners. Ik heb altijd graag een tiener willen zijn, en dan een die aardig is voor kinderen. Kinderen heeft me altijd wel wat geleken. Ik heb mijn eigen toekomst niet anders gezien dan voor de klas. Basisschool, voortgezet onderwijs, gym, filosofie, maar voor de klas in ieder geval. Maar goed, tiener dus.
Toen ik vijftien was is het gelukt. Het was op de camping. Ik doe aan acro, en tijdens de recreatie-weken vroegen ze of ik een keer een les wilde geven. Hartstikke leuk natuurlijk, doen we! De volgende twee weken kreeg ik mijn eigen programma onderdeel en aan het eind van de rit werd me gevraagd of ik bij het recreatie-team wilde. Helemaal mooi! Maar het jaar erna merkte ik eigenlijk pas echt wat me overkomen was. Ik had mezelf gevonden! Ik kwam terug op de camping en ik zat er al weer helemaal in. Wat had ik dit gemist zeg! Die vakantie heb ik niet alleen acro-lessen gedraaid maar ook elke dag ochtendgym gedaan met de kinderen. Een kleine warming up, en een spelletje. Als ik zag hoe die kinderen daar elke dag weer plezier in hadden genoot ik er zelf ook weer ontzettend van. Maar het mooiste was misschien toen er kinderen van het vorige jaar kwamen, en nog wisten wie ik was! Juf, kwamen ze, juf, wanneer gaan we weer acro doen?
Voor mijn ouders en docenten ben ik zelf nog dat meisje, maar op de camping kwam ik mijn volwassen ik tegen, de juf in mij. Dat besef, dat je nu voor een ander bent zoals die mensen waar je vroeger zo naar op gekeken hebt, dat is toch het mooiste wat je kunt bedenken? Ik kan dus één tip geven: Tijd vliegt, sla je vleugels uit en vlieg mee!

Bron afbeelding: http://macro-art.deviantart.com/art/Ladybird-fly-away-54849099?offset=10

Nieuw avontuur

Een hele tijd geleden alweer, maar hier dan toch een nieuw bericht.

Grote vakantieplannen dit jaar. Niet mee met de ouders en lekker zelf op de camping staan. Drie weken in het activiteiten team en drie weken werken, ik zal toch ergens van moeten eten, of niet?
Het was even afwachten wat mijn ouders zouden zeggen. De eerste keer dat ik niet mee ga, maar ze pikken het heel leuk op. Ze willen overal wel wat mee helpen. Een tentje kan ik wel mee krijgen van huis, bestek is geen probleem, financieel willen ze zelfs wel een steuntje in de rug geven en ik kon met Erik mee rijden om een baantje te zoeken. Spannend blijft het wel zo'n eerste keer, maar ik weet dat ik bij mijn ouders terecht kan. Dat scheelt een hoop.

Het blijft een avontuur. Je bedenkt het zo makkelijk: ik ga wel werken. Maar dan ben je 's avonds thuis van een dagje werk zoeken, en dan ben je toch wel moe. Afgelopen zaterdag ben ik in het dorp bij de camping geweest om werk te zoeken. Eerst de supermarkten af, drogisten, action, hema, noem het maar op. Dan blijkt hoe moeilijk het is om op afstand werk te zoeken. Overal krijg je een solicitatie-formulier voor je neus waar ineens ook nog een pasfoto of een kopie van je ID-kaart bij moet. Ja, oeps, die hebben we nu niet. Als je zegt dat je aan de andere kant van het land woont wordt het lastig. 'Het is wat lastig om op sollicitatie te komen, kan het misschien later vandaag, of over de telefoon?' Dan wordt er een manager bij gehaald die in de eerste instantie precies hetzelfde zegt. 'Hier heb je een sollicitatie formulier.' Op de een of andere manier is 'vandaag' nooit degene aanwezig die hier over gaat, en moet je altijd later terug komen, dat wordt dus wat lastig... Nouja gaat het niet altijd verkeerd. Bij de ene winkel kon ik over een half uurtje terug komen, en bij een paar anderen was er wel wat te regelen zodat ik in de buurt van mijn eigen woonplaats sollicitatie kon doen.
Nu alle formuliertjes maar invullen en hopen dat ik ergens aangenomen wordt!

Maar met werk ben je er nog niet. Het is net alsof je zes weken op jezelf gaat wonen, in een tent nog wel! Zelf koken, wassen, inkopen doen, op het geld letten, en dan zijn er vast nog tig dingen waar ik nog niet eens aan gedacht heb.
Al met al ben ik zaterdag begonnen aan een groot avontuur. Ik heb nu al zin in het vervolg, maar eerst de vijfde klas maar eens af maken!