De optimist in mij

Degene die beweert dit niet te kennen is óf de gelukkigste mens op aarde, óf een leugenaar. Voor mij is het heel bekend: dingen gaan niet altijd meteen zo als je graag gewild had. Dan kun je twee dingen doen: je kunt het accepteren, of je kunt hemel en aarde bewegen om het te veranderen. Ik ben tot beide in staat.

Ik wil mezelf nou niet hét voorbeeld noemen als het gaat om wilskracht en doorzettingsvermogen, maar ik kom een heel eind. Als ik iets werkelijk wil, reken dan maar dat ik er komen zal! Niet alle wegen leiden naar Rome, maar het is er zeker meer dan één.

Maar ik heb ook het eerste geleerd. Ik heb geleerd dingen te accepteren, en méér nog. Ik heb geleerd dingen anders te zien. Laatst maakte ik de vergelijking met een koekje. Je wilt ontzettend graag een koekje hebben, maar die zijn er nou net even niet. Dan kun je op de bank gaan zitten en mokken om dat lekkere koekje dat je nu niet hebt, of kunt een appel nemen. Ik ben niet alleen in staat om te accepteren dat er geen koekjes zijn, ik ben ook nog in staat om lekker van die appel te genieten. Zo moesten wij vroeger altijd ons bord leeg eten. Lekker of niet, dat bord moest leeg. Nouja, als je het toch op moet eten, dan kun je het maar beter lekker vinden, of niet soms?

Zo zijn er situaties die je gewoon niet kunt veranderen. Dan moet je niet zitten mokken om hoe je het graag had willen hebben, dan moet je kijken hoe het nú is, en er in deze situatie het beste van maken. En soms, soms blijkt die appel dan zelfs lekkerder te zijn dan dat koekje dat je had willen hebben.

Bronnen afbeeldingen:
http://malieveld.wordpress.com/2009/07/03/zure-appel/
http://cobornsdelivers.wordpress.com/2009/07/21/you-can-have-your-cookie-and-eat-it-too/

Eigen eiland

Misschien ken je dat gevoel nog wel, het gevoel dat je hebt als je voor het eerst beseft dat je zelfstandig aan het worden bent. Ik heb het altijd geassocieerd met een eilandje. Je hebt altijd op dat van je ouders gestaan, en nu kom je er achter dat je een eigen eilandje hebt. Ik zag mezelf op dat moment als een prins (gek genoeg, aangezien ik een meisje ben) met zwaard en al op mijn eigen kleine eilandje staan, met niet meer dan een meter doorsnede. Het was een prachtig gevoel, ik voelde me sterk, zelfstandig, verantwoordelijk, volwassen. Maar het voelde ook kwetsbaar. Ik had dan mijn eigen eilandje, maar ik moest er ook zelf voor zorgen. Dat gevoel heb ik bijna een week vastgehouden, toen werd ik weer een meisje, aan het eind van die week was ik bek-af.
Vastgehouden of niet, ik had er kennis mee gemaakt, ik wist dat het bestond. Waarschijnlijk was ik toen een jaar of 13. Nu heb ik dat gevoel steeds vaker, vooral als ik bezig ben met studiekeuze, of dingen uit aan het zoeken ben voor de toekomst. Het eilandje is langzaamaan steeds groter geworden, en voelt steeds meer vertrouwd. Nu moet ik de vergelijking eigenlijk wat uitbreiden, want het eilandje heeft in het begin altijd boven dat van mijn ouders en mijn omgeving gehangen. Als ik er af viel, viel ik een metertje omlaag en stond ik weer op vaste grond. In de loop der jaren is het eiland niet alleen gegroeid, er komen ook steeds meer stukken bij die níet boven de vaste grond zweven, ik kan niet zien waar ik land als ik er af val.
Zo voelt groot worden voor mij. Er komt een dag dat mijn hele eilandje op zichzelf staat, en er alleen nog een hangbrug is tussen dat van mij en mijn ouders, op dat moment ben ik volwassen, als de eilandjes even hoog zweven.

Tot slot een citaat dat hier mooi op aan sluit. Het komt uit het boek De gevleugelde kat en verwoordt mijn gevoel van volwassen worden zo goed dat ik er elke keer weer kippenvel van krijg. Josje en een paar andere 'kinderen' zijn verzeild geraakt in een avontuur, en Josje is op een goed moment alleen.
"De dag ziet er heel anders uit als je alleen bent. Dan is de dag zakelijk, een beetje boosaardig, uitdagend en afwachtend. Maar ook van jou. Jouw vijand, jouw vriend. Jouw tembare paard."

Deze zomervakantie waag ik me op de 'gevaarlijke' gebieden van mijn eiland, en ga zelf mijn dagen temmen.