Jaar van laatste keren

De eindexamens zijn geweest, nog een weekje wachten op de uitslagen en het is bekend welke leerlingen geslaagd zijn en niet. Gelukkig duurt dat voor mij nog een jaar, maar wat voor jaar!
Voor ons komt de eindspurt er ook al rap aan. Over een week toetsweek, en dan maar puntjes tellen, en kijken wie er mee mogen naar VWO 6. Eigenlijk is het al begonnen, het jaar van de laatste keren. De laatste keer gym, de laatste toetsen die níet meegaan naar je eindexamen, en voor iedereen: de laatste lessen in het oude gebouw.

Zo'n laatste jaar is altijd vreemd. Aan de ene kant kom je steeds dichter bij je dromen, lekker op kamers, de studie doen die je altijd al gewild hebt, enzovoort, enzovoort. Maar aan de andere kant is het ook een jaar van afscheid nemen. Van je klasgenoten, je docenten, het gebouw en de middelbare schooltijd in het algemeen. Een periode die je afsluit, en nooit meer opnieuw zal beleven. Nog een kenmerk: het is zo voorbij. Voor sommigen een opluchting, voor anderen dat traantje in je ooghoek. Na zo'n laatste jaar ga je plotseling alles missen, zelfs de dingen waar je je het méést aan geërgerd hebt zijn je plotseling dierbaar. We hebben het allemaal meegemaakt aan het eind van groep acht, of ik dan, want ik ben geen natuurtalent als het gaat om afscheid nemen.
Hier ook weer. Ik heb vanaf klas één bij de leerlingenraad en de schoolkrant gezeten, in de tweede kwam ik bij de MR en in de derde werd ik sooszlid. Straks ben ik al zeven jaar (blijven zitten in VWO 4) nauw betrokken bij deze school. Jij hebt je er voor ingezet, mensen hebben zich ingezet voor jou, en in mijn geval hebben we samen veel problemen doorstaan en/of opgelost. Dat schept een band, met alles om je heen. Als er tot nu toe een tijd is die ik over wil doen, dan zijn het wel deze zeven jaar, inclusief de tranen die er zo nu en dan wel vielen.

Zo'n jaar doe je allemaal dingen voor de laatste keer. Je kunt ze afstrepen, en zeggen: eindelijk, dit nooit meer. Je kunt ook genieten van elke laatste keer, en beseffen hoeveel je dat gaat missen. Elke laatste keer is een klein beetje afscheid nemen, afscheid nemen van iets wat niet meer terug komt, of niet op deze manier. Het zijn als regendruppels op een blad. Je kunt wachten tot het blad eindelijk droog is, je kunt ook de schoonheid van elke druppel koesteren. Waarschijnlijk wordt je van het eerste een stuk gelukkiger, maar voor mij is het ook een stuk moeilijker, omdat ik me nu al besef hoeveel ik de dingen ga missen waar ik afscheid van neem. Gelukkig komen er ook mooie dingen voor terug!

Stemmen?

Op school zijn we met filosofie bezig met samenleven, hoe ontstaat een samenleving, hoe ziet een goede samenleving er uit, enzovoort. Toen ik vanavond thuis kwam uit trainen kwam mijn moeder net beneden.
Zo verbazend is zo'n gesprek niet vandaag. Wat mij meer verbaasde is het antwoord dat ik krijg als ik vraag op welke partij. 'Weet ik nog niet.' Blijkbaar beslissen mensen pas in het stemhokje wat ze gaan doen. Vreemd eigenlijk, want het is best een belangrijke beslissing, het gaat er immers wel om door wie, en hoe het land de komende paar jaar bestuurd wordt.
Zelf houd ik me eigenlijk veel te weinig bezig met politiek, maar ja waarom zou ik ook, ik ben immers nog 17! Maar aangezien ik er geen verstand van heb, bemoei ik me er ook niet mee. 'Waarom heb je niet meegedaan aan de scholierenverkiezingen?' Omdat ik er te weinig van af weet. Als ik ergens voor uitkom wil ik er achter staan, dat kan niet als ik geen idee heb wat ik doe. Blijkbaar geldt dat lang niet voor iedereen.

Eigenlijk is het raar dat een stem (en niet één, maar een heleboel) eigenlijk bij toeval gegeven wordt. Als iemand vijf minuten eerder was gegaan, was hij iemand anders tegengekomen, had hij ergens anders op gestemd. Wie beweert dat dat niet van zulk toeval afhankelijk is, zou thuis immers wel weten wat hij ging doen. Een staat gebaseerd op zoveel toeval is eigenlijk bizar natuurlijk.
Ik zie twee opties: zorgen dat je verstand van zaken hebt, en bewust kan kiezen voor de juiste partij, óf niet stemmen en het overlaten aan mensen die wel 'weten wat ze doen'. Dat klinkt erg overdreven, maar zo gek is het niet. In Plato's ideale staat was de macht namelijk in handen van de koning-filosofen. Die waren wijs, en wisten wat goed was voor hun staat. Die konden hun macht dus goed (op de juiste manier) gebruiken. Kennis is dan misschien macht, maar voor macht is zeker kennis nodig!
Daarbij, stel je eens voor, je mag stemmen! Wij vinden het heel gewoon, maar sta er eens bij stil hoe bijzonder dat eigenlijk is. Je hebt een stem te vergeven, een schat, een wonder. Dat wonder, daar ben je zuinig op, dat geef je niet zomaar aan iemand weg, je geeft het aan iemand waarvan je weet dat hij er iets moois mee gaat maken.

Bronnen afbeeldingen:
http://nl.123rf.com/photo_4538257.html
http://www.trouw.nl/nieuws/politiek/article2777624.ece/Fotodossier__Europese_verkiezingen_2009.html