Jaar van laatste keren

De eindexamens zijn geweest, nog een weekje wachten op de uitslagen en het is bekend welke leerlingen geslaagd zijn en niet. Gelukkig duurt dat voor mij nog een jaar, maar wat voor jaar!
Voor ons komt de eindspurt er ook al rap aan. Over een week toetsweek, en dan maar puntjes tellen, en kijken wie er mee mogen naar VWO 6. Eigenlijk is het al begonnen, het jaar van de laatste keren. De laatste keer gym, de laatste toetsen die níet meegaan naar je eindexamen, en voor iedereen: de laatste lessen in het oude gebouw.

Zo'n laatste jaar is altijd vreemd. Aan de ene kant kom je steeds dichter bij je dromen, lekker op kamers, de studie doen die je altijd al gewild hebt, enzovoort, enzovoort. Maar aan de andere kant is het ook een jaar van afscheid nemen. Van je klasgenoten, je docenten, het gebouw en de middelbare schooltijd in het algemeen. Een periode die je afsluit, en nooit meer opnieuw zal beleven. Nog een kenmerk: het is zo voorbij. Voor sommigen een opluchting, voor anderen dat traantje in je ooghoek. Na zo'n laatste jaar ga je plotseling alles missen, zelfs de dingen waar je je het méést aan geërgerd hebt zijn je plotseling dierbaar. We hebben het allemaal meegemaakt aan het eind van groep acht, of ik dan, want ik ben geen natuurtalent als het gaat om afscheid nemen.
Hier ook weer. Ik heb vanaf klas één bij de leerlingenraad en de schoolkrant gezeten, in de tweede kwam ik bij de MR en in de derde werd ik sooszlid. Straks ben ik al zeven jaar (blijven zitten in VWO 4) nauw betrokken bij deze school. Jij hebt je er voor ingezet, mensen hebben zich ingezet voor jou, en in mijn geval hebben we samen veel problemen doorstaan en/of opgelost. Dat schept een band, met alles om je heen. Als er tot nu toe een tijd is die ik over wil doen, dan zijn het wel deze zeven jaar, inclusief de tranen die er zo nu en dan wel vielen.

Zo'n jaar doe je allemaal dingen voor de laatste keer. Je kunt ze afstrepen, en zeggen: eindelijk, dit nooit meer. Je kunt ook genieten van elke laatste keer, en beseffen hoeveel je dat gaat missen. Elke laatste keer is een klein beetje afscheid nemen, afscheid nemen van iets wat niet meer terug komt, of niet op deze manier. Het zijn als regendruppels op een blad. Je kunt wachten tot het blad eindelijk droog is, je kunt ook de schoonheid van elke druppel koesteren. Waarschijnlijk wordt je van het eerste een stuk gelukkiger, maar voor mij is het ook een stuk moeilijker, omdat ik me nu al besef hoeveel ik de dingen ga missen waar ik afscheid van neem. Gelukkig komen er ook mooie dingen voor terug!